De overhand van conventionele militaire macht rond precisieslagen (inclusief invallen) creëert een strategische cultuur die snelle tactische oplossingen bevoordeelt—ogenschijnlijk laag in kosten maar inherent zeer hoog in risico—boven langetermijn strategische planning en uitvoering. Deze institutionele bias is verder versterkt door de rijping van het precisieslagregime, waarbij de VS nog steeds de leidende macht in dit domein zijn. Wat naar voren komt is een "slag-als-strategie" paradox die de militaire cultuur van de VS blijft doordringen: de vervanging van episodische kinetische actie door een uitgebreide strategische ontwerpe, nu versterkt door een politieke cultuur onder de Trump-administratie die snelle tactische oplossingen en precisieslagcapaciteiten in televisieshows bevoordeelt—ja, zelfs eist. Dit creëert echter een kritische afweging: terwijl de recente militaire actie van de VS tegen Venezuela een indrukwekkende demonstratie van militaire kracht vertegenwoordigt die door geen enkele concurrent wordt geëvenaard, zou deze dominantie paradoxaal genoeg de VS minder voorbereid kunnen maken op langdurige, grootschalige conventionele oorlog. Grootschalige conventionele oorlogsvoering vereist strategische diepte—robuste industriële mobilisatie, duurzame logistiek, capaciteiten voor het regenereren van troepen, en de politieke veerkracht om kosten over langere perioden te absorberen, bovenal een coherente theorie van succes op operationeel niveau die het verbindt met een gunstige politieke uitkomst op strategisch niveau—capaciteiten die atrofie wanneer militaire en strategische culturen te veel gericht zijn op technologisch geavanceerde maar strategisch beperkte slag-/invalloperaties.

De ‘regels-gebaseerde internationale orde’ werd - opnieuw met uitzonderingen - ondersteund door Amerikaanse militaire terughoudendheid en gestructureerde macht. Die tijd is voorbij. Als Europeanen het willen behouden, is militaire macht als een dinerjacket: wanneer het nodig is, is er niets anders dat voldoet.

Dit is voor mij de meest onthullende zin in dit artikel. Buitenstaanders gaan er vaak vanuit dat hoge militaire commandanten aan de achterzijde en politieke besluitvormers een duidelijk begrip hebben van de situatie op het slagveld en de relatieve status van hun troepen. Zoals ik in mijn boek heb opgemerkt, lijden hoge besluitvormers door de geschiedenis heen—inclusief Poetin—meer dan eens aan een vertekend begrip gebaseerd op beperkte en gefilterde informatie die hen bereikt via hiërarchische rapportagestructuren. De gevolgen zijn voorspelbaar: hoe groter de kloof tussen gerapporteerd succes en werkelijke uitkomsten, hoe waarschijnlijker het is dat Poetin zal volharden in wat buitenstaanders veronderstellen dat het falende strategieën zijn—terwijl hij gelooft dat zijn troepen dichter bij succes zijn dan ze in werkelijkheid zijn.