De overhand van conventionele militaire macht rond precisieslagen (inclusief invallen) creëert een strategische cultuur die snelle tactische oplossingen bevoordeelt—ogenschijnlijk laag in kosten maar inherent zeer hoog in risico—boven langetermijn strategische planning en uitvoering. Deze institutionele bias is verder versterkt door de rijping van het precisieslagregime, waarbij de VS nog steeds de leidende macht in dit domein zijn. Wat naar voren komt is een "slag-als-strategie" paradox die de militaire cultuur van de VS blijft doordringen: de vervanging van episodische kinetische actie door een uitgebreide strategische ontwerpe, nu versterkt door een politieke cultuur onder de Trump-administratie die snelle tactische oplossingen en precisieslagcapaciteiten in televisieshows bevoordeelt—ja, zelfs eist. Dit creëert echter een kritische afweging: terwijl de recente militaire actie van de VS tegen Venezuela een indrukwekkende demonstratie van militaire kracht vertegenwoordigt die door geen enkele concurrent wordt geëvenaard, zou deze dominantie paradoxaal genoeg de VS minder voorbereid kunnen maken op langdurige, grootschalige conventionele oorlog. Grootschalige conventionele oorlogsvoering vereist strategische diepte—robuste industriële mobilisatie, duurzame logistiek, capaciteiten voor het regenereren van troepen, en de politieke veerkracht om kosten over langere perioden te absorberen, bovenal een coherente theorie van succes op operationeel niveau die het verbindt met een gunstige politieke uitkomst op strategisch niveau—capaciteiten die atrofie wanneer militaire en strategische culturen te veel gericht zijn op technologisch geavanceerde maar strategisch beperkte slag-/invalloperaties.