Hassas saldırılar (baskınlar dahil) etrafında geleneksel askeri gücün üstünlüğü, uzun vadeli stratejik planlama ve uygulamadan çok daha düşük maliyetli ama doğası gereği çok yüksek riskli hızlı taktiksel çözümleri tercih eden stratejik bir kültür yaratır. Bu kurumsal önyargı, hassas saldırı rejiminin olgunlaşmasıyla daha da güçlendi ve ABD hâlâ bu alanda öncü güç olarak kaldı. Ortaya çıkan şey, ABD askeri kültürüne hâlâ yerleşen bir "strateji olarak saldırı" paradoksu: kapsamlı stratejik tasarım yerine epizodik kinetik eylemin yerine, şimdi Trump yönetimi altında hızlı taktik çözümler ve hassas saldırı yeteneklerinin televizyon gösterilmesini tercih eden—hatta talep eden siyasi kültürle pekiştirilmiş. Tüm bunlar kritik bir takas oluşturuyor: ABD'nin Venezuela'ya karşı son askeri harekâtı, hiçbir rakip tarafından eşsiz bir askeri güç gösterisi olsa da, bu hakimiyet, ABD'yi sürdürülebilir, büyük ölçekli konvansiyonel savaşa daha az hazır hale getirecek paradoksal sonuçlar doğurabilir. Büyük ölçekli konvansiyonel savaş, stratejik derinlik gerektirir—sağlam endüstriyel seferberlik, sürdürülebilir lojistik, kuvvet yenileme yetenekleri ve uzun süreler boyunca maliyetleri karşılama siyasi dayanıklılığı; her şeyden önce operasyonel düzeyde başarıya dair tutarlı bir teori ve bunu stratejik düzeyde olumlu bir siyasi sonuca bağlayan tutarlı bir teori—askeri ve stratejik kültürler teknolojik olarak gelişmiş ama stratejik olarak sınırlı hale geldiğinde zayıflayan kapasiteler— Saldırı/baskın operasyonları.

'Kurallara dayalı uluslararası düzen', yine istisnalar dışında Amerikan askeri ölçütlüsü ve yapılandırılmış gücü tarafından destekleniyordu. O dönem sona erdi. Avrupalılar onu korumak istiyorsa, askeri güç bir akşam yemeği ceketi gibidir: gerektiğinde başka hiçbir şey işe yaramaz.

Bana göre bu makaledeki en açıklayıcı cümle bu. Dışarıdan gözlemciler genellikle arkadaki üst düzey askeri komutanların ve siyasi karar vericilerin savaş alanı durumu ve kuvvetlerinin göreceli durumu hakkında net bir anlayışa sahip olduklarını varsayıyorlar. Kitabımda belirttiğim gibi, tarih boyunca üst düzey karar vericiler (Putin de dahil) çoğu zaman hiyerarşik raporlama yapıları aracılığıyla kendilerine ulaşan sınırlı ve filtrelenmiş bilgilere dayanan çarpık anlayıştan muzdariptir. Sonuçlar tahmin edilebilir: Bildirilen başarı ile gerçek sonuçlar arasındaki kopukluk ne kadar büyük olursa, Putin'in, güçlerinin başarıya gerçekte olduğundan daha yakın olduğuna inanırken, dışarıdan gelenlerin başarısız olduğunu varsaydığı stratejileri ikiye katlama olasılığı da o kadar artar.