De uitsluiting van Joden uit de categorie van inheemse bevolking is niet slechts een daad van historische uitwissing, maar een dubbele standaard. Het weerspiegelt een weigering om conceptuele categorieën consistent toe te passen wanneer dit een gemarginaliseerde groep zou valideren die de ideologische architectuur van de academische linkerzijde verstoort. Deze selectieve erkenning onthult dat veel van wat als progressieve wetenschap doorgaat, minder functioneert als een kritiek op macht dan als een vertoning van morele bescherming—een gecureerde economie van klagen die is ontworpen om de rol van de witte redder te vleien. Joden, wiens inheemse identiteit voortkomt uit millennia van beschavingcontinuïteit, rituele overdracht en verbondenheid met het land, worden uitgesloten precies omdat ze niet voldoen aan het hegemonische, academische script. Maar inheems zijn betekent niet dat je validatie zoekt binnen een NGO-gedreven ecosysteem van Westerse kredietverlening, donorenerkenning en academische prestige. Het is een manier van zijn als een Volk—gedefinieerd door beschavingsgeheugen, continuïteit en overdracht—of die identiteit nu leesbaar is voor het geïnstitutionaliseerde antizionistische complex of niet.

De bewijslast ligt niet bij Joden om te "bewijzen" dat antizionisme anti-Joodse haat is—door de proposities te ontleden of te debatteren waar het zogenaamd "de grens overschrijdt." Antizionisten vermoorden Joden, zetten ze uit, zuiveren ze, discrimineren tegen hen (als "Zionisten"), stalken hen, vernielen Joodse ruimtes, stigmatiseren hen en gooien 24/7 beledigingen naar hen. De bewijslast ligt bij antizionisten om te laten zien dat ze geen Jodenhaters zijn—en ze zijn daar beslissend in gefaald. Er is geen reden om een discours dat zijn legitimerende claims van alle feiten laat afwijken, preventief te legitimeren, alsof we in een Orwelliaans universum van Newspeak leven waar we de partijlijn moeten volgen, ondanks dat het een complete omkering van de waarheid is. Het enige dat veranderd is, is dat zij de macht hebben genomen en hegemonie hebben gevestigd.

Steeds vaker is wat de postkoloniale academie kritiek noemt in feite louter oppositie. "Kritisch denken" is niets meer geworden dan het zich verzetten tegen een veronderstelde machtsstructuur, die steevast wordt beschreven als "onderdrukkend." Maar oppositie alleen is niet kritisch. Men kan zich verzetten vanuit dogma, vanuit wrok of vanuit ideologie. Heel vaak is wat als "machtsstructuur" wordt bestreden een samenzweringstheorie. Werkelijk kritisch denken is epistemologisch: het houdt in dat men claims test, premissen ondervraagt en de gedisciplineerde toepassing van rede hanteert.