Het is geen toeval dat de Californische vermogensbelasting wordt gepresenteerd als een verbruiksbelasting op "de activiteit van het onderhouden van buitensporige vermogensaccumulaties." De rationale is ook een reden waarom mensen de belasting mogelijk kunnen vermijden door te vertrekken, ook al zijn we na de residentiedatum van 1 januari. Retroactieve residentievereisten kunnen op meerdere fronten worden aangevochten. Rechters staan doorgaans enige retroactiviteit in belastingwetgeving toe, hoewel dit meestal binnen hetzelfde jaar moet zijn. Dit initiatief heeft anti-ontwijkingsregels met een datum van oktober 2025, wat al verder gaat dan dat. Het is ook retroactief voor residentie terwijl het een datum van een jaar later (31 december 2026) gebruikt voor waardering en belastingbeoordeling, wat juridische controle zal aantrekken. Maar een andere belangrijke overweging: de belasting mist enige proportionaliteit of eerlijke verdeling. Residentie is gebaseerd op een momentopname van één dag, en het belastbare nettovermogen is gebaseerd op een andere momentopname van één dag die wordt gebruikt, zelfs als de belastingplichtige op dat moment geen resident meer is. Zelfs als retroactiviteit de juridische controle zou doorstaan, zijn deze momentopnames van één dag doorgaans niet hoe onroerend goed- of inkomstenbelastingen werken. (En in wezen is een vermogensbelasting een onroerend goedbelasting, hoewel op een absurd groot bedrag.) Ze zouden moeten worden toegewezen of verdeeld, zodat iemand die in maart vertrok niet voor een volledig jaar zou worden belast, en zeker niet op vermogen dat na die tijd is opgebouwd. Het vermogensbelastinginitiatief probeert zich te onttrekken aan traditionele limieten, inclusief die welke mogelijk door de Amerikaanse grondwet vereist zijn, door dit te ontwerpen als een verbruiksbelasting, niet op het vermogen zelf, maar op "de activiteit van het onderhouden" van die accumulatie. Rechters geven meestal de voorkeur aan de inhoud boven de vorm, dus alleen omdat het initiatief zichzelf zo noemt, betekent niet dat rechters niet zullen concluderen dat het iets anders is. De opstellers erkenden dat rechters de data die ze in het initiatief hebben vastgesteld, kunnen afwijzen, wat de reden is waarom ze taal opnemen die rechters vraagt om verwijzingen naar de "belastingverplichtingdatum" en de "waarderingsdatum" te interpreteren als verwijzingen naar verschillende, latere data naar keuze van de rechtbank, of zelfs om de hele vermogensbelasting en al zijn data voor een jaar uit te stellen, als ze concluderen dat dit noodzakelijk is voor de vermogensbelasting om te overleven. De mogelijkheid dat rechters, in plaats van de wet te verwerpen, nieuwe data zouden vaststellen of de uitvoering zouden uitstellen, is nog een reden waarom getroffen belastingplichtigen later dit jaar zouden kunnen verhuizen als het initiatief levensvatbaar lijkt. Miljardairs die Californië vóór 31 december hebben verlaten, hebben de veiligste koers van actie gevolgd als het doel was om niet in de voorgestelde vermogensbelasting verstrikt te raken, maar degenen die nog in Californië zijn, hebben meerdere gronden (wat ik hier heb uiteengezet is zeker niet uitputtend) om te geloven dat het verlaten van de staat ergens later in 2026 nog steeds betekenisvol zou kunnen zijn onder de juridische uitdagingen die zeker zullen komen als het initiatief wordt aangenomen.