Przewaga konwencjonalnej siły militarnej w zakresie precyzyjnych uderzeń (w tym rajdów) tworzy kulturę strategiczną, która sprzyja szybkim rozwiązaniom taktycznym—pozornie niskokosztowym, ale z natury bardzo ryzykownym—zamiast długoterminowemu planowaniu i realizacji strategii. Ta instytucjonalna stronniczość została dodatkowo wzmocniona przez dojrzewanie reżimu precyzyjnych uderzeń, w którym USA wciąż są wiodącą potęgą. To, co się wyłania, to paradoks „uderzenia jako strategii”, który nadal przenika amerykańską kulturę wojskową: zastąpienie epizodycznych działań kinetycznych kompleksowym projektowaniem strategicznym, teraz wzmocnionym przez kulturę polityczną za czasów administracji Trumpa, która sprzyja—wręcz wymaga—telewizyjnych pokazów szybkich rozwiązań taktycznych i zdolności do precyzyjnych uderzeń. Wszystko to jednak tworzy krytyczny kompromis: podczas gdy niedawna akcja militarna USA przeciwko Wenezueli stanowi niesamowity pokaz potęgi militarnej, którego nie dorównuje żaden konkurent, ta dominacja może mieć paradoksalne konsekwencje, czyniąc USA mniej gotowymi do długotrwałej, dużej konwencjonalnej wojny. Wojna konwencjonalna na dużą skalę wymaga głębi strategicznej—solidnej mobilizacji przemysłowej, zrównoważonej logistyki, zdolności do regeneracji sił oraz politycznej odporności na absorpcję kosztów przez dłuższy czas, przede wszystkim spójnej teorii sukcesu na poziomie operacyjnym, łączącej ją z korzystnym wynikiem politycznym na poziomie strategicznym—zdolności, które zanikają, gdy kultury militarne i strategiczne stają się nadmiernie ukierunkowane na technologicznie zaawansowane, ale strategicznie ograniczone operacje uderzeniowe/rajdy.