Sağlıkta tekrar tekrar gördüğüm bir tema: ne çok az ne çok fazla.

Bugün bir arkadaşımla konuştum, yakın zamanda ciddi şekilde hayatını almayı düşündüğünü itiraf etti. Her şeye sahipler: servet, güç ve statü. Yine de boş ve boş hissediyorum. Anlam bulmakta zorlanıyorum. Aynı şekilde hisseden sizlere bir not: yalnız değilsiniz. Her şey düzelecek.

Yemek yedikten sonra o kıçtan kalk... Yemek sonrası 15 dakikalık yürüyüşle kan şekerimi %25 düşürdüm. Bu çok iyi. Kan şekerinin yükselmesi zararlıdır. Aklınızda tutulması gereken diğer şeyler: 1) Yemek sonrası aktivite, yemek öncesi aktiviteden üstündür. Yemek sonrası glikolasyon hemoglobini (HbA1c) %11 oranında düşürdü ve hem açlık hem de yemek sonrası glukozda da azalma sağladı. Tek bir kahvaltı öncesi yürüyüşte anlamlı bir azalma göstermedi. 2) Yemek sonrası 10 dakikalık bir aktivite, günde tek bir yürüyüşten daha iyidir. Yemek sonrası strateji, genellikle en fazla karbonhidrat içeren ve en hareketsiz davranışla takip edilen akşam yemeğinden sonra 3 saatlik glukoz yükselişini (artımlı AUC) genel olarak %12 ve özellikle akşam yemeğinden sonra %22 düşürdü. Obez ve hareketsiz yaşlı yetişkinler (60 yaş üstü) arasında, hem 15 dakikalık yemek sonrası yürüyüş hem de 45 dakikalık sabah yürüyüşü glukoz kontrolünü önemli ölçüde iyileştirerek ortalama kan şekerini sırasıyla %10 ve %7 oranında düşürmüştür. Yemek sonrası yürüyüş özellikle etkiliydi; akşam yemeği sonrası 3 saatlik glikozu düşürerek sabah yürüyüşünden daha iyi oldu. Metabolik sağlık için hedef, öğün sonrası küçük, pürüzsüz ve uzun süreli glikoz artışlarıdır, keskin yükselmeler değil. Glikoz yükselmeleri, insülin direncini ve metabolik işlev bozukluğunu besleyen yoğun insülin dalgalanmalarını tetikler. Ayrıca, oksidatif stresi, endotel disfonksiyonunu ve inflamatuar sinyalleri artırarak yaşlanma ve damar hasarını hızlandırırlar. Buna karşılık, daha yumuşak glikoz eğrileri daha sağlıklı lipid metabolizması ve metabolik esnekliği destekler. Zirveleri en aza indirmek ayrıca protein glikasyonunu ve İleri Glikasyon Son Ürünlerinin (AGE) oluşumunu azaltır, böylece birikimli doku hasarını azaltır ve daha uzun sağlık süresini destekler. Ayrıca, hızlı glikoz dalgalanmaları açlık, istekler ve iştah kaybı kontrolüne yol açan tepkisel düşük seviyelere yol açarken, sabit glikoz seviyeleri tokluğun korunmasına yardımcı olur.