Arkadaşlar, ben oldukça sert bir klasik liberalim. Refah devletinin mevcut haliyle pek hayranı değilim. Ama gerçek şu ki — eşitsizlikle ilgili olarak — tam olarak yapması gerekeni yaptı. Yeniden dağıtım öncesinde eşitsizlikteki herhangi bir artışı esasen kontrol altına aldı. Yeniden dağıtım öncesi eşitsizliğin önemli bir kısmının piyasaya müdahalelerinden (ve kira arayışından) kaynaklandığını düşünebilirsiniz. Ayrıca (benim gibi) refah devletinin şu anda hem mali hem de siyasi olarak sürdürülemez olduğunu düşünebilirsiniz (Buchanan'a göre mali ortak mal sorunları için). Eşitsizliğin daha az olması gerektiğini düşünebilirsiniz. Ama gerçek şu ki, refah devleti 1980'lerden beri tam olarak yapması gerekeni yaptı. Ve işte birçok kişi için (ben de dahil, klasik liberal geçmişimle birlikte) üzücü şu: Servet eşitsizliğini korudu, oysa devlet harcamaları neredeyse sabit kaldı (grafiğe bakınız). Bu, *kimsenin* Sylvain ve ortak yazarlarının gösterdiği şeyi gerçekten kabul etmek istemediği büyük gerçek. Zucman ve Piketty gibi sol eğilimli ekonomistler, tercih ettikleri politikaların gerekçesini zayıflattığı için bunu fazla vurgulamak istemiyor. Sağcı ekonomistler de bazı sonuçları görmezden gelme eğiliminde çünkü "refah devleti olması gerekeni yaptı" diyor. Bir noktada, gerçeklerin geçmişimiz hakkında hasta bir sıçan gibi davranmadığını kabul etmenin zamanı gelmeli. Bunu alıp sohbetler açısından üzerine inşa edelim.