We leven momenteel door het dot-commoment van crypto. Dat is duidelijk. Maar er is een cruciaal verschil: tijdens de dot-comzeepbel kocht je aandelen in echte bedrijven. Zelfs de slechtste presteerders hadden activa, infrastructuur, pogingen tot omzet. In crypto zijn de meeste tokens als penny stocks zonder de aandelen. Geen eigendom, geen cashflows, geen restwaarde als het verhaal faalt. De marktstructuur zelf is fundamenteel anders. Hier is wat de meeste mensen missen: een protocol kan slagen EN de token kan nog steeds naar nul gaan als er geen waarde-accrualmechanisme is. Adoptie ≠ tokenwaarde. Dit is de inzicht dat de markt nu pas in prijs aan het opnemen is. De uitzonderingen bestaan. $ETH verbrandt vergoedingen, $BNB vangt uitwisselingsinkomsten, $CC heeft een verbrand/munt evenwicht dat is gekoppeld aan daadwerkelijk netwerkgebruik, sommige DeFi-protocollen distribueren daadwerkelijke vergoedingen. Maar ze zijn een kleine minderheid in een zee van pure speculatievoertuigen. De wereld heeft dit net ontdekt. Dit betekent niet dat crypto zichzelf niet kan heruitvinden. Speculatiecycli keren terug. Liquiditeit stroomt terug. Maar de vraag voor 6-12 maanden is niet of er nieuwe verhalen opkomen. Het is welke projecten echte waarde-acquisitiemechanismen hebben gebouwd wanneer de liquiditeit terugkomt, versus welke gewoon wachten op de volgende grotere dwaas. Het onderscheid is nu belangrijker dan ooit.