Onlangs ging ik naar het postkantoor. Erg lange rij. Twee korte, morbide obese vrouwen liepen naar de balie en plofte een open, ongemarkeerde doos neer. De baliemedewerker zuchtte en vroeg: “Engels?” “Nee.” Antwoordden ze. Ze gebruikten een telefoonvertaler en lieten de baliemedewerker alles doen. De doos inpakken, plakken, adresseren, labelen, enz. “Volgende keer moet je de doos plakken en adresseren.” Zei ze in korte, directe woorden, hoewel we allemaal wisten dat ze het niet begrepen en het ook niet zou uitmaken als ze dat deden. Ze zuchtte opnieuw. Ik kreeg het sterke gevoel dat dit vaak gebeurde, maar dat de baliemedewerker verboden was om ze weg te sturen. Tijdens het drukke seizoen namen ze extra tijd in beslag door de postkantoor medewerker als een persoonlijke butler te gebruiken. Ze slenterden weg in slippers (het is het Zuiden☀️) en cartoon pyjamabroeken, met hun gezichten in hun telefoons, grote buiken die uit hun bevlekte, uitgerekte t-shirts oozden. Vette haren in slordige scrunci-buns. Elk klein beetje hiervan is een soort belasting op de systemen die we hebben gebouwd, onderhouden, gebruiken en ervoor betalen. Deze vrouwen waren niet beschaamd zoals jij of ik misschien zouden zijn bij het navigeren door een vreemd systeem. Er was geen glimlachende verontschuldiging of smekende ogen in hun gedragingen. Ze gaf niets om. “Dien ons” leek hun enige gedachte te zijn terwijl ze naar hun volgende dienst schuifelden. Onze beschaving is voor hen niets meer dan een gratis automaat.