Federal hükümetin geçmişte her zaman nasıl çalıştığı: köklü kamu hizmeti seçilmiş temsilcileri tamamen görmezden gelir ve bunun yerine sanayiyle zengin ilişkiler geliştirir. Başkanlık büyük ölçüde törensel bir şekilde yapılırken, yürütme kadrosu ise özgeçmiş doldurma için oradadır. Kongre, seçim kampanyalarına finansal destek karşılığında endüstriyel baskı gruplarına mümkün olduğunca çok para harcıyor. Medya, aynı sektörlerden reklam ve bürokrasi içindeki bağlantılardan içerik yönlendirmesi karşılığında bunu destekliyor. Çağımızın anlaması gereken en önemli gerçeği şudur: Trump yönetimi, bu kök salmış sistemi düşmanca ele geçirmeye çalıştı. Politika seçimlerine katılabilir ya da katılmayabilirsiniz – bazılarını seviyorum, bazılarını sevmiyorum – ama büyük resim temel kurumsal bozulma hakkında. İşte bu yüzden bitmek bilmeyen mahkeme mücadeleleri, durmaksızın medya çılgınlığı, endüstrideki panik paniği, akademinin çöküşü ve benzeri. Kesinleşmiş eleştiri, Trump'ın otoriter bir kral gibi davrandığıdır. İronik olan şu ki, muhtemelen Coolidge'den sonra demokratik yetkini ciddiye alan ilk başkan olması: Madde II'nin basit ifadeleriyle uyumlu şekilde yönetmeyi amaçlayan hareket eden kişi: "Yürütme yetkisi Amerika Birleşik Devletleri Başkanı'na verilecektir." Yine, politikalarla aynı fikirde ya da katılmayabilirsiniz. Ancak derin devletin temel meydan okuması, inkâr edilemez büyük temadır. Çok az gözlemci bunun olup olduğuna ya da neden olduğuna dair hiçbir fikre sahip. Garet Garrett, Yeni Düzen'i "biçim içindeki devrim" olarak nitelendirdi. Eğer öyleyse, Trump yönetimi bu biçim içindeki karşı devrimdir. Şu anda izlenmesi en heyecan verici dinamik, bu girişimin kalıcı bir değişim yaratmayı başarıp başarmadığı, yoksa tüm bu çabaların boşa mı olduğudur. ABD ve Batı'nın geleceği genellikle sonuçlara bağlı.