Bu sabah spor salonuna girdim ve birkaç haftadır görmediğim bir spor salonu arkadaşımı gördüm. Selam söylemeye gittim ama gözyaşlarına boğuldu. Aralık ve Noel'in tamamını hastanede oğlunun 3 beyin ameliyatı geçirdiğini izleyerek geçirdi. Birinin ne taşıdığını asla bilemezsin. Beni eşimin kanser olduğu zamana götürdü. Mesajları gönderen insanları hâlâ net hatırlıyorum: "Hey, sizi düşünüyorum. Nasılsın?" "Tabağından ne çıkarabilirim?" "Bu akşam yemeğe ihtiyacın var mı?" "Çocukları alabilirim." "Sizinle oturabilirim." Bu mesajlar bize beş saniyeliğine biraz daha az yalnız hissettirdiği için çok önemliydi. Sadece bir hatırlatma olarak, tanıdığın biri bir süredir sessizse... Biri gelmediyse... Ya da aklınıza sadece zor bir dönemden geçtiğini bildiğiniz biri gelirse: UZAT ELİNİ. Basit bir "Nasıl dayanıyorsun?" sorusu sessizce boğulan birinin farkı olabilir... ... ve birinin bir günü daha atlatması