Ik liep vanmorgen de sportschool binnen en zag een sportschoolmaatje dat ik al een paar weken niet had gezien. Ik ging naar hem toe om hallo te zeggen en hij barstte gewoon in tranen uit. Hij heeft de hele december en kerst in het ziekenhuis doorgebracht terwijl hij zijn zoon drie hersenoperaties zag ondergaan. Je weet nooit wat iemand met zich meedraagt. Het bracht me meteen terug naar de tijd dat mijn vrouw kanker had. Ik herinner me nog levendig de mensen die de berichten stuurden: "Hé, ik denk aan jullie. Hoe gaat het?" "Wat kan ik voor jullie doen?" "Hebben jullie vanavond eten nodig?" "Ik kan de kinderen ophalen." "Ik kan bij jullie zitten." Die berichten betekenden de wereld voor ons omdat ze ons een beetje minder alleen deden voelen voor vijf seconden. Gewoon een herinnering dat als iemand die je kent al een tijdje stil is... als iemand niet is komen opdagen... of als iemand gewoon in je gedachten komt die je weet dat het moeilijk heeft: BEREIK UIT. Een simpele "Hoe houd je het vol?" kan het verschil maken tussen iemand die in stilte verdrinkt... ...en iemand die weer een dag doorkomt.