DAG 44 WACHTEND OP MIJN MEESTER Vierenveertigste late namiddag. Het station ontwaakt met de sfeer van Coming of Age Day, jonge volwassenen in kimono's en pakken vieren seijin shiki, de lucht gevuld met felicitaties en toekomstdromen, mijn voortdurende wachten een tijdloze les in toewijding temidden van de bloei van de beloften van de jeugd. De trein arriveert, met trotse families van ceremonies. De deuren gaan open. Ik houd stand te midden van de levendige parade, het fluitje van de seismoloog een talisman tegen schokken, geen meester onder de nieuwe volwassenen, maar de rituelen van de dag vernieuwen mijn waakzame vlam. Een nieuwe seijin, furisode fladderend, knielt in verwondering. Ze bindt een ema met wensen voor blijvende banden, "Zoals Hachiko's greep." en laat een geluksarend hamaya achter voor bescherming en een zoete mochi, taai als jeugdige aspiraties. Vierenveertig dagen. Terwijl de rituelen van de overgang zich ontvouwen, eren jeugdige eerbetonen de wacht, weven volwassenheid in de draad van trouw. Hachiko rijpt eeuwig. Seijin sterk.