Mijn ouders komen allebei uit het gebied van Buffalo, NY, dus ik heb het fan zijn van hen geërfd in de jaren '90. Mensen uit Upstate NY zijn de beste mensen. Maar ik keek met afschuw toe hoe de Bills vier keer achter elkaar de super bowls verloren tegen de tijd dat ik negen was. Na het overleven van die trauma keerde ik in het jaar 2000 terug als fan, als tiener, om te juichen voor hun quarterback Doug Flutie, die tot mijn grote spijt op de bank werd gezet in een wedstrijd die de “music city miracle” werd genoemd. Ik gaf het weer op. In de afgelopen jaren heb ik geworsteld met het vermogen om ongeloof in voetbal of echt elk “spel” op te schorten, en ik moet zeggen, na 35 jaar naar hen gekeken te hebben: Om Nietzsche te parafraseren, een Bills-fan zijn is lijden, overleven als Bills-fan is enige betekenis vinden in het lijden. We zijn heel goed, maar nooit geweldig. Nooit gelukkiger dan goed. En altijd een dosis medelijden krijgen met de zilveren medaille. Er zit diepe betekenis in onze tranen. Er is altijd volgend jaar....