Teknoloji şirketleri, hayatı sürekli olarak kaçmamız gereken ve dijital yumuşatılmış tahmin algoritmaları ile tek dokunuşla komutlarla dolu odalara düşünmemizi sağlamayı başarıyor: Okumak sıkıcı; konuşmak garip; taşınmak yorucu; Evden ayrılmak göz korkutucu. Bunların hepsi, artık kolayca ortadan kaldırabildiğimiz sürtüşmeler ve bunu yapıyoruz. Bir şeyden kaçma alışkanlığını benimsedikçe, ister haftada beş gece Uber ile akşam yemeği kullanmak ya da mesajlara yanıt vermek için yapay zeka kullanmak olsun, geri dönüş eylemi, yani artık kaçış aracı kullanmamayı tanımlayabileceğimiz gibi, sinir bozucu sürtünmelerle dolu hissettiriyor. Bu anlarda, iPad alındıktan sonraki beş dakikadaki küçük çocuklar gibi oluyoruz: Bedensel varlığın sıkıcılığı ve zahmeti dayanılmaz bir şey. Kathryn Jezer-Morton yazıyor: "Bu yüzden 2026'yı birey olarak ama daha da önemlisi bir ebeveyn olarak sürtünme yılı yapmaya karar verdim." Sürtünme maksimumlama yolculuğuna başlamak için bazı bariz yerler var. Konumunuzu çocuklarınızla ve partnerinizle paylaşmayı bırakın. ChatGPT'yi tamamen bırakın. Hayır, yemek planlaması için iyi fikirleri yok. Bir yemek kitabı al. Arkadaşlarına mesaj atıp tavsiye al. Trader Joe's'a git. Evi tamamen temizlemeden insanları evine davet et. Sürtünme-maxxleme sadece ekran süresini azaltmak meselesi değil, aynı zamanda "rahatsızlık"a karşı tolerans geliştirme ve ardından zevke bile ulaşma sürecidir. Ve sonra, çocuklarımız için bu hoşgörüyü modelleştirmek, ardından keyif ve mizahı göstermek. Jezer-Morton'un tam köşe yazısını okuyun: