Od 1789 roku lewicowa polityka na całym świecie zasadniczo wywodzi się z dwóch wątków: wspierania ubogich i redukcji władzy społeczno-ekonomicznej bogatych. Większość ludzi po lewej stronie i w centrum lewicy popiera obie te idee w teorii, ale gdy przychodzi do działania, wybierają skupienie się na jednej z nich.

W Ameryce lewicowa polityka, która koncentruje się wokół Partii Demokratycznej, niemal zawsze skupiała się bardziej na pierwszym obozie niż na drugim, ponieważ głównymi celami prezydentur FDR, LBJ i Obamy, a także Clintona, była znaczna ekspansja państwa opiekuńczego.

Od czasu Occupy Wall Street (a prawdopodobnie także z powodu spadku mobilności niektórych przedstawicieli klasy zawodowej), znaczna i rosnąca część partii skupiła się bardziej na redukcji pozycji bogatych niż na wspieraniu ubogich.

Administracja Bidena była prawdopodobnie pierwszą administracją demokratyczną, której polityka krajowa była bardziej skoncentrowana na tym założeniu niż na pomocy ubogim, ponieważ rozszerzenia państwa opiekuńczego były generalnie niewielkie i porzucone przez 24, podczas gdy wysiłki polityczne mające na celu zmianę władzy społeczno-ekonomicznej były trwałe.

To, że wielu w Partii Demokratycznej wciąż nie poradziło sobie z porażką administracji Bidena (i jak skupienie się na walce z bogatymi nie sprawiło, że klasa pracująca i średnia wstały od biurek, aby wspierać klasę profesjonalną, która dba o wewnętrzną elitarną władzę) jest tym, jak odbywa się to referendum.