Israëli's kunnen gerust beweren dat deze woorden niets betekenden. Maar ik weet zeker dat VEEL Iraniërs binnen Iran de moed vonden om de straat op te gaan omdat ze echt geloofden dat er hulp van buitenaf zou komen. En voor dat geloof in onze zogenaamde vrienden, werden ze doodgeschoten in de tienduizenden. Als Israël niets doet, zal dat de relaties onherstelbaar beschadigen. Dit is geen bedreiging, het is feitelijk. Iraniërs zwaaiden jarenlang met Israëlische vlaggen, met groot risico voor ons leven, op een moment dat de hele wereld zich van hen afkeerde. Als er geen interventie plaatsvindt, of als het na al deze wachttijd te beperkt is, zie ik geen enkele vorm van Iraans-Israël vriendschap als realistisch in de toekomst. Niemand kan de bloedige maand januari vergeten, en als hulp van buitenaf nooit komt of te klein is, zal de verlating ook niet worden vergeven. Toen Netanyahu deze opmerkingen in augustus maakte, geloofden Iraniërs er echt in. Nu, terwijl we onze doden tellen, is de enige vraag die iedereen zich stelt of het gewoon lege woorden waren. De meeste verantwoordelijkheid ligt hier bij Trump, daar zal ik het mee eens zijn. Hij deed de meest recente en de meest bombastische beloften en draagt meer van de schuld voor de eindeloze inactiviteit. Maar als Netanyahu's echte plan was om achterover te leunen en gewoon te wachten tot Donald Trump zijn mening maakte terwijl er een maand lang een slachting plaatsvond, had hij beter helemaal niets kunnen beloven.