Hou van dit kind omdat ik diep resoneer. Ik leef ver, ver onder mijn mogelijkheden, en dat zou wel eens mijn grootste flex kunnen zijn. Twee jaar geleden was mijn duurste horloge $75k. Vandaag is het $800. Mijn duurste auto was $120k, maar vandaag rijd ik in een auto van $15k. Mijn huur ging van $4k naar $1.400. Ik draag kleren van Target, kook mijn maaltijden en houd mijn maandelijkse uitgaven rond de $2k. Teruggaan naar nul heeft mijn mindset volledig herschreven. Ik ben nu veel conservatiever, deels omdat ik nog steeds een stille, irrationele angst heb om ooit weer naar nul terug te keren. Ter context, ik verloor alles wat ik in de laatste cyclus verdiende en had negen maanden geleden zelfs geen $5k op mijn naam. Vandaag heb ik meer dan $1m rustig zitten in een indexfonds, maar ik voel nog steeds een sterke drang om elke dollar die ik verdien te sparen. Mijn tijd van een dure levensstijl is voorbij. De dagen van het flexen met horloges voor de gram, flessen openen, $ uitgeven aan hoeren en het najagen van schijn zijn achter me. Op 31-jarige leeftijd ben ik waarschijnlijk ouder dan de mediane leeftijd op CT, en ik heb gezien hoe deze film eindigt. Er is een fase waarin je dingen koopt voor validatie om te bewijzen dat je het beter doet dan anderen, maar het meeste daarvan doet er niet toe. Over een decennium zal niets daarvan ertoe doen. Je toekomstige zelf zal je dankbaar zijn. De valkuil van presteren voor anderen is dat de voorstelling nooit eindigt. Koop vandaag een Lambo voor internetvalidatie, en je publiek zal morgen meer eisen. Er is geen weg terug. Je moet blijven presteren, zelfs als je niet langer de middelen hebt om dat te doen. Voor degenen die dit lezen in je vroege 20s: bouw vroeg een meedogenloze spaar- en investeringscultuur op. Voordat je $500k+ uitgeeft aan een Lambo, pauzeer en vraag jezelf waarom. Is het voor jou of voor validatie van mensen die eigenlijk niet om je geven? Die enkele vraag is vaak genoeg om een slechte beslissing te voorkomen. Ik zeg niet dat je geen mooie dingen moet kopen, maar houd luxe-uitgaven onder de 5% van je liquide nettovermogen en bescherm je nadelen agressief. Misschien ben ik gewoon een brokie die vastzit in "zeven-cijfer hel," maar ik zie mezelf oprecht niet terugkeren naar die levensstijl. Het is het niet waard, zelfs niet als ik acht cijfers bereik. Geen Lambo. Geen Richard Mille. De echte flex is vrijheid. Optie. Leven op je eigen voorwaarden, het leven van iedereen om je heen veranderen en dit alles doen zonder validatie van iemand te zoeken. Een woord is genoeg voor de wijzen. Ik heb veel gekletst.