Mijn zoon was 16 toen hij werd aangereden door een dronken bestuurder. Hij lag 3 maanden in coma. De neuroloog nam ons mee naar een steriele vergaderzaal en toonde de scans. 'Zijn hersenstam is intact,' zei hij zachtjes. 'Maar de rest... het is donker. Als hij wakker wordt, zal hij een groente zijn. Hij zal nooit spreken, nooit jou kennen, nooit voor zichzelf zorgen. Je moet over langdurige zorgfaciliteiten nadenken.' We weigerden. We brachten hem naar huis. We zetten een ziekenhuisbed in de woonkamer. We speelden zijn favoriete Led Zeppelin-platen. We lazen hem stripboeken voor. We praatten 12 uur per dag met hem. Zes maanden later scheerde ik zijn gezicht en vertelde ik hem een slechte vadergrap. Hij glimlachte niet alleen. Hij lachte. Een schorre, droge lach. Toen keek hij me aan en zei: 'Dat was niet grappig, pap.' Vandaag rondt hij zijn ingenieursopleiding af. Hij loopt met een stok, maar hij loopt. De dokter noemt hem een 'anomalie.' Ik noem hem een vechter. Laat nooit een statistiek je bestemming bepalen.