Ik verwerp de leugen dat waarde alleen te vinden is waar geld van hand tot hand gaat of waar applaus volgt. Ik verwerp de leugen dat een vrouw publiekelijk leesbaar moet zijn om betekenisvol te zijn. Ik verwerp de leugen dat zorg, schoonheid, orde, voeding en continuïteit "onzichtbaar werk" zijn, simpelweg omdat ze niet gemonetariseerd kunnen worden zonder te worden gedegradeerd. Het huis is de kleinste eenheid van beschaving. Wat er binnenin gebeurt, bepaalt of een cultuur overleeft. Ik kies voor het huishouden omdat ik oorzaak en gevolg begrijp. Omdat ik weet dat kinderen zichzelf niet opvoeden, huwelijken zichzelf niet in stand houden, mensen niet goed worden zonder verantwoordelijkheid, en samenlevingen niet voortbestaan zonder vrouwen die bereid zijn generaties met hun handen, hun aandacht en hun aanwezigheid aan elkaar te binden. Een huisvrouw vormt de tijd. Ze stelt ritmes in, creëert herinneringen en stabiliseert het leven zodat anderen risico's kunnen nemen, kunnen bouwen en tegenspoed kunnen doorstaan. Ze absorbeert chaos zodat kinderen zonder angst kunnen opgroeien en mannen gewicht kunnen dragen zonder in te storten. Ik doe het huishouden niet omdat ik niet in staat ben om iets anders te doen. Ik doe het huishouden omdat ik hiertoe in staat ben. Ik bereid maaltijden die vergeten zullen worden, maar lichamen die zullen voortduren. Ik maak rommel schoon die morgen terugkomt omdat liefde repetitief is. Ik investeer in mensen die me niet kunnen terugbetalen omdat dat is hoe beschaving werkt. Ik plant bomen waarvan ik misschien nooit in de schaduw zal zitten. Ik wacht niet om "mijzelf te vinden." Ik creëer iets waar ik bij wil horen. Laat de wereld dit regressief, saai of naïef noemen. Dezelfde wereld kan geen gezinnen in stand houden, kan geen kinderen opvoeden zonder liefde uit te besteden, kan niet uitleggen waarom iedereen angstig, medicamenteus en eenzaam is. Ik weet waarom. Huizen zijn verlaten. Vrouwen zijn bedrogen. En iemand moet de schade herstellen.