Dit is een geweldig punt en toont aan hoe wereldmodellen beperkt zijn door een gebrek aan geheugen, en door het feit dat geheugen in een inefficiënte en dure indeling is (videokaders met pixels). Wat zou het ideale soort geheugen zijn? Het zou in wezen een scene graph zijn (James Clark, 1976!) die hiërarchisch alle objecten in een wereld beschrijft samen met hun eigenschappen, op een manier die gemakkelijk te doorzoeken en te bewerken is. Dit is de reden voor de kernthese dat het ideale evolutionaire pad een samensmelting van wereldmodellen en engines ziet, waarbij de AI-kant enorme hoeveelheden losjes georganiseerde audiovisuele en tekstuele kennis biedt, en de engine consistente reproduceerbare gegevensrepresentatie en simulatie biedt.